Andereren bloga

Hilabete askotan, Hegoafrikako udal ospitale bateko 311. gelako madarikazioan sinetsi izan dute bertakoek. Goizero zaintza intentsiboetarako gela horretan hilotz bat aurkitzen zuten ostiraletan, hutsik egin gabe. Egia da paziente guztiek tratamendu larriak jasan zituztela, baina ez zeuden hiltzeko arriskuan. Mediku-taldea, harrituta, airearen kutsadura bakteriologikoa izan ote zitekeen pentsatzen hasi zen. Biktima ugarien familiek eskatuta, agintariek ikerketa bat eskatu zuten.
311. gelan, bitartean, ostiralero hilotz bat aurkitzen jarraitu zuten, eta azkenean, erizain edo mediku ero baten ekintza ote zen susmatzen hasi zirenez, gelan ezkutaleku bat prestatzea otu zitzaien, zer gertatzen zen ikusteko…
Erizain bat eskaini zen ezkutalekuan izkutatzeko eta han gau osoa iraunteko, ikusteko zer gertatzen zen gela madarikatu horretan. Goizaldeko bostetan ia lo zegoenean atea ireki zen, gizon bat sartu zen txano bat buruan jantzita, gizon handia eta lodia zen, erizaina konturatu zen bere nagusia zela.Gizona gaixoaren oera joan zen eta txerto bat eman zion eta bereala joan zen.Erizaina beldurtuta bere etxera joan zen. Hurrengo egunean dena kontatu zion bera kideei baina hauek ez zuten zinetzi . Hurrengo astean denak izkutatu ziren eta azkenik polizsiari deitu eta nagusiari atzilotu zuten. Baina gela horretan ostiralero aurkitzen zuten norbait hilda, ospitaleko norbait.

Ortuella herri txiki bat da, ez dauka ezer berezirik baina zenbait gauza ikusi ahal ditugu. Uriostetik hasiko gara, hortik paseoan ibili dezakegu, barrakoirano. Barrakoia, berdegune handi bat da eta ere Ortuellaren puntu altuena. “Los Arcos” auzoraino jaitsi, han jatetxe italiar bat dago “La Bella Piazza” eta bazkaldu dezakegu , oso ondo jaten da eta ez da oso garestia. Hortik “Kabia”-ra joan dezakegu, putzu txiki bat dago eta lasaitasuna bilatzen bazaude leku aproposena da. “Balsa”-ra joan ahal zara, urrun dago baina merezi du ikustea.Azkenik berriro bueltatu “Los Arcos”auzora eta “El Azador Los Arcos” en afaldu dezakegu.

Eran dos personas, que solo se veían en el autobús que les llevaba a cada uno a su puesto de trabajo, pero eso fue suficiente para desearse. Un día este se jubilo pero siguió montándose en el autobús asta que ella también se jubilo y dejaron de verse. Cuando los dos murieron les enterraron en nichos contiguos y así siempre sintieron la cercanía del otro.